சிலிக்கான்

1800 இல், சர் ஹம்ப்ரி டேவி சிலிக்காவை தனிமம் அல்ல, சேர்மம் என்று நினைத்தார்; ஆனால் 1811 இல், கே லுசாக் மற்றும் லூயி ஜாக் தெனார்ட் பொட்டாசியத்தை சிலிக்கான் டெட்ரா ஃப்ளோரைடுடன் சூடாக்குவதன் மூலம் தூய்மையற்ற அக்ரிஸ்டல் சிலிக்கான் தயாரித்திருக்கலாம்.

1824 இல் ஜோன்ஸ் ஜேக்கப் பெர்செலியஸ் அதே பொதுவான முறையில் அக்ரிஸ்டல் சிலிக்கான் தயாரித்தார்.

ஹென்றி டெவில் 1854 இல் முதன்முதலில் படிக சிலிக்கானை தயாரித்தார், இது தனிமத்தின் இரண்டாவது அலோட்ரோபிக் வடிவமாகும்.

மணல் மற்றும் களிமண் வடிவில் இது கான்கிரீட் மற்றும் செங்கல் தயாரிக்க பயன்படுகிறது; இது அதிக வெப்பநிலை பணிகளுக்கு பயனுள்ள தகர்வுக்கு எதிர்ப்பு பொருளாகும், மற்றும் சிலிக்கேட் வடிவில் எனாமல்கள், மட்பாண்டங்கள் தயாரிப்பில் பயன்படுகிறது.

சிலிக்கா, மணலாக, கண்ணாடியின் முக்கிய மூலப்பொருளாகும்.

சிலிக்கான் சிப்கள் நவீன மின்னணு மற்றும் கணினி தொழில்நுட்பத்தின் அடிப்படையாகும்.

சிலிக்கான் கார்பைடு, பொதுவாக கார்போரண்டம் என்று அழைக்கப்படுகிறது, தேய்ப்பு பொருட்களில் பயன்படுத்தப்படுகிறது.